با این کار توانایی کودکان برای رقابت، افزایش پیدا می کند و آن ها بهتر می توانند در مدرسه به موفقیت برسند. این کودکان هم چنین شخصیت محبوب تری در بین دیگران پیدا می کنند و بیش تر از دیگران توانایی های مدیریتی خود را تقویت می کنند که تمام این فاکتورها به موفقیت در زندگی آینده آن ها کمک زیادی می کند.

دکتر هاگز از کالج نیوهام در کمبریج در این باره گفت: تحقیقات من نشان می دهد دعواها و اختلاف بین کودکان نه تنها مضر نیست، بلکه آن ها با این کار بسیاری از مهارت های زندگی را می آموزند.
به این ترتیب والدین باید بدانند که این مرحله در زندگی نفش مهمی در بهبود ارتباطات اجتماعی کودکان در سال های آینده بازی می کند.

در این مطالعات، محققان رفتار 250 کودک را در طول یک دوره مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که فرزندانی که خواهر و برادر دارند، موفق ترند. تحقیقات نشان می دهد دعواها و اختلاف بین کودکان نه تنها مضر نیست، بلکه آن ها با این کار بسیاری از مهارت های زندگی را می آموزند.

کودکان حتی می توانند بعضی از مهارت ها را به والدین و بزرگسالان بیاموزند. برای مثال آن ها بلافاصله بعد از آن که با یکدیگر به مشکل برمی خورند سعی می کنند اختلافات بین خود را حل و فصل کنند. این موضوع می تواند درسی برای بسیاری از بزرگسالان باشد.

کودکان براحتی تشخصی می دهند که آیا والدینشان بین آن ها و دیگر خواهر و برادرها با عدالت برخورد می کنند یا خیر. در حقیقت برخی از رفتارهایی که کودکان از خود نشان می دهند بستگی مستقیم به این موضوع دارد.

دانشمندان با انجام تحقیقاتی متوجه شدند کودکان چینی عملکرد ضعیف تری در امتحانات مدرسه دارند. دلیل اصلی این موضوع اتخاذ سیاست تک فرزندی در این کشور است که باعث شده کودکان نتوانند بسیاری از ارتباطات اجتماعی مهم را در محیط خانواده بیاموزند.

وقتی دعوای بین بچه ها شروع شد، چه میتوان کرد؟

با اینکه ممکن است دعوای بین خواهرها و برادر ها عادی باشد، اما این مساله برای سایر اعضای خانواده خوشایند نیست و خانواده فقط تا حدی مشخص میتواند این دعواها را تحمل نماید. خب پس وقتی که دعوا شروع میشود، چه بایستی کرد؟

تا حدی که امکان دارد، در دعوای بچه ها دخالت نکنید. فقط وقتی مداخله کنید که احتمال آسیب جسمی برای بچه ها وجود داشته باشد. اگر شما همیشه در دعوای بچه ها پادرمیانی می کنید، احتمال دارد که مشکلات دیگری بوجود آید. ممکن است بچه ها بجای اینکه خودشان مشکلات خود را حل و فصل نمایند، از شما انتظار کمک داشته باشند و منتظر بمانند تا شما بیایید و آنها را نجات دهید. همچنین این احتمال نامطلوب وجود دارد که انگار شما - بدون اینکه حتی قصدش را داشته باشید- به یکی از بچه ها اینگونه تلقین می کنید که او همیشه «تحت حمایت» شماست و این مساله میتواند آزردگی بیشتری برای بچه ها بهمراه آورد.  در عین حال، کودکی که توسط شما از دعوا رهایی یافته ممکن است احساس کند که میتواند هر دعوایی را با پادرمیانی پدر و مادر در نهایت به سود خود تمام کند.

اگر ادبیاتی که بچه ها حین دعوا بکار میبرند یا کلمات توهین آمیزی که در هنگام دعوا بهم میگویند شما را نگران میستزد، بهتر است به بچه یاد بدهیم که چگونه برای بیان احساسات خود از کلمات مناسب استفاده کنند. این مساله با پادرمیانی کردن و جدا کردن بچه ها در حین دعوا متفاوت است.

با این وجود باز هم آنها را تشویق کنید تا مشکلاتشان را خودشان حل و فصل نمایند. اگر میخواهید پادرمیانی کنید، تلاش کنید بجای اینکه مشکلات را برای بچه ها حل کنید، مشکلات را با بچه ها حل نمایید.

وقتی که در دعوای بچه ها پادرمیانی می کنید، چند مرحله را می بایست مد نظر قرار دهید:

* بچه ها را از هم جدا کنید تا آرام شوند. گاهی اوقات بهترین کار این است که اندکی به آنها مجال دهیم و بلافاصله به حل و فصل دعوا نپردازیم. در غیر اینصورت دوباره دعوا شروع میشود. اگر میخواهید برای بچه ها یک فرصت آموزشی فراهم کنید، منتظر بمانید تا احساسات شدید آنها فروکش کند.

* زیاد بر روی مشخص کردن اینکه کدام یک از بچه ها مستحق سرزنش است پافشاری نکنید.

* سپس می بایست یک موقعیت « برنده - برنده » ایجاد کنید، بطوریکه هر یک از بچه ها چیزی بدست آورد. مثلاً وقتی که هر دوی آنها یک اسباب بازی را میخواهند، شاید بتوان از یک  اسباب بازی استفاده کرد تا هر دو آنها بتوانند با آن بازی کنند.

برخی از کارهای ساده ای که میتوان هر روز برای جلوگیری از بروز دعوا انجام داد:

* قوانین خاصی بگذارید که رفتار قابل قبول را مشخص نماید. به بچه ها بگویید که توهین، تمسخر، فریاد زدن و محکم و با صدای بلند در را بستن قابل قبول نیست. قوانین را برای آنها توضیح دهید و تنبیه شکستن این قوانین را نیز مشخص نمایید. بدین صورت بچه ها می آموزند که فارغ از موقعیت و آنچه باعث بوجود آمدن احساسات میشود، در برابر رفتارهایشان مسئول هستند و اینگونه جلوی هر تلاشی برای صحبت کردن به منظور یافتن طرف «مقصر» و «بیگناه» در دعوا را می گیرید.

* نگذارید بچه ها شما را وادار کنند که همیشه همه چیز «برابر» و «منصفانه» است - گاهی اوقات می بایست به یک کودک بیشتر از دیگری حق داد.

* سعی کنید در توجه به تک تک بچه ها، بنا بر علاقه ها و نیازهایشان، ابتکار عمل داشته باشید. به عنوان مثال، اگر کودکی به بیرون از خانه بودن علاقمند است، با او برای قدم زدن به بیرون رفته یا با او به پارک بروید. اگر کودک دیگر دوست دارد مطالعه کند، برای او هم وقت بگذارید.

*دقت کنید که بچه ها وقت و فضایی برای انجام کارهای مورد علاقه شان داشته باشند- مثلاً برای بازی با اسباب بازیهایشان، بازی با دوستان بدون حضور خواهر یا برادر، یا لذت بردن از فعالیتهای دلخواه خود- بدون اینکه مجبور باشند پنجاه-پنجاه با خواهر یا برادر خود شریک شوند.

*به کودکان خود بگویید و به آنها نشان دهید که برای شما، عشق و علاقه چیزی نیست که حد و مرزی داشته باشد.

* بگذارید بچه ها بدانند که در امنیت هستند و مهم می باشند و شما آنها را میخواهید و نیازهایشان را برطرف می کنید.

* به عنوان یک خانواده، با همدیگر اوقات خوشی داشته باشید. خواه در حین تماشای یک فیلم، توپ بازی و یا انجام یک بازی فکری ، شما کاری آرامش بخش را برای گذراندن زمان و برقراری ارتباط با هم انجام می دهید. این کار به آنها کمک می کند تا تنشهای بین آنها کمتر شده و همچنین شما را هم در آن شریک می کند. بسیاری از بچه ها برای بدست آوردن توجه والدین با هم دعوا می کنند و لذا فعالیتهای شاد خانوادگی سبب کاهش  دعواهای بچه ها میشود.

* اگر بچه ها بر سر چیزهای یکسانی (نظیر بازی رایانه ای یا در اختیار داشتن کنترل از راه دور تلویزیون) با هم دعوا می کنند، یک جدول زمانی درست کنید که نشان می دهد کدام کودک در کدام وقت در هفته «صاحب» آن وسیله خاص است ( ولی اگر در مورد آن هم دعوا کردند، برنامه هفتگی را نادیده بگیرید و خود وسیله مربوطه را هم از آنها بگیرید).

* اگر دعوا بین کودکان مدرسه رو شما معمول است، جلسات هفتگی خانوادگی برقرار کنید و در آنها قوانین دعوا را تکرار و موفقیت های قبلی در کاهش دعواها را مرور نمایید. به فکر ایجاد برنامه ای برای داشتن خانواده ای شاد باشید که در آن وقتی بچه ها به ازای  هر وقت با هم کاری برای جلوگیری از دعوا انجام دادند، امتیاز بگیرند.

* تشخیص دهید که کودکان چه وقتی نیاز دارند که جدا از یکدیگر و اعضای خانواده باشند. گاهی اوقات سعی کنید برای هر یک از بچه ها یک بازی و یا فعالیت انفرادی ترتیب دهید.

توجه کنید که گاهی اوقات بچه ها برای جلب توجه والدین با هم دعوا می کنند. در اینصورت خوب است مدتی رابیرون و از آنها دور باشید. وقتی که شما آن محیط را ترک می کنید، وسوسه براای دعوا کردن هم از بین می رود. همچنین چنانچه صبر و تحمل همسرتان بیشتر از شماست، میتوانید وظیفه رویارویی با بچه ها را به او بسپارید.

در درصد بسیار پایینی از خانواده ها، دعوای میان خواهر و برادرها آنقدر شدید است که کارکرد روزمره زندگی را مختل می نماید و یا بصورت خاصی بر روان و جسم کودکان تاثیر نا مطلوب می نهد. در چنین مواردی، بهتر است از یک کارشناس سلامت روانی کمک بگیرید.

در موارد زیر از درگیری خواهر و برادرها، کمک گرفتن از متخصص ضروری است:

* آنقدر این دعوا شدید باشد که خشونت زیادی را بهمراه داشته باشد.

* خطر واقعی برای سلامت جسما هر یک از اعضای خانواده بهمراه داشته باشد.

* خطری برای اعتماد بنفس و سلامت روانی هر یک از اعضای خانواده باشد.

* به یک اختلال روانپزشکی دیگر نظیر افسردگی مربوط باشد.

 منبع :

·         خبر آنلاین

·         www.kidshealth.org(ترجمه: گروه نیلوفرانه )